Uzbrojenie strzeleckie i lekka broń wsparcia ZFR

**Ronon Dex** · 3 godzin(y) temu

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że w przypadku Zjednoczonej Floty Rodecji, to z racji swojej historii oraz wielkości z tym związanej jest ona znacznie większa liczebnością żołnierzy/marynarzy niż Gwardia Federacji Rodecji czyli siły lądowe i lotnictwo, nie będące lotnictwem morskim.

O ile bowiem Gwardia Rodecji to raptem 3 brygady czyli około 15 tys. żołnierzy i razem z lotnictwem i logistyką nie przekracza 22-23 tys. ludzi - to samych marynarzy na okrętach ZFR jest prawie 25 tys., a do tego tworzona brygada piechoty morskiej oraz wszelkie formacje lądowe ZFR (jak np. personel bazy morskiej) i lotnictwo morskie. Łącznie to pewnie ze 40 tys. personelu wojskowego.

Do tego ZFR zachowuje sporą odrębność... stąd ma własne mundury (odmienne kolorystycznie od tych używanych przez Gwardię Rodecji) oraz odrębnie zamawia dla siebie uzbrojenie. Oczywiście zachowując standard amunicyjny obowiązujący w Federacji Rodecji.

W Gwardii Rodecji, która w większości składa się z jednostek zmechanizowanych standardem stały się karabinki AC-10 w układzie bezkolbowym. Taki układ ma wady i zalety, ale ogólnie choć wygodniejszy w ciasnych wnętrzach pojazdów bojowych to wymaga lepszego wyszkolenia żołnierzy oraz ma pewne ograniczenia - choćby nie da się w tym układzie wprowadzić magazynków o dużej pojemności.

Z tego powodu Zjednoczona Flota Rodecji wyposażyła swoich żołnierzy w broń bardziej "klasyczną" czyli karabinki i karabiny w "klasycznym" układzie. Są łatwiejsze w obsłudze i bardziej ergonomiczne - a należy pamiętać, że większość użytkowników to marynarze, których podstawowym zadaniem nie jest walka za pomocą broni strzeleckiej. Tym samym szkolenie w tej materii nie jest tak intensywne, jak w siłach lądowych czyli w Gwardii Rodecji. Potrzebna była więc broń prostsza w obsłudze i niewymagająca tak zaawansowanego szkolenia, aby sprawnie jej używać... bo marynarze nie mają na to czasu, mają ważniejsze i bardziej złożone zadania do wykonania. Poza Piechotą Morską to używają broni strzeleckiej okazjonalnie.

W czasach "Pierwszej Republiki" standardem w SZ RB był karabinek AC-4, produkowany przez ZZ "Ronon Arms". Broń została skonstruowana w bardzo udanym układzie ergonomicznym, ale miała wadę w postaci zastosowania układy beztłokowego. Gazy pobierane z lufy działały bezpośrednio na zamek... powodowało to problemy z niezawodnością w przypadku broni zanieczyszczonej i nie sprzyjało to łatwemu utrzymaniu broni w czystości.

Karabinek był co prawda modernizowany, ale bez zasadniczych zmian konstrukcyjnych i finalnie, pod koniec funkcjonowania "Pierwszej Republiki" został zastąpiony przez karabinki AC-7 i karabiny AR-7 i broń ta jest używana przez Siły Zbrojne RB do dzisiaj.

Tymczasem w RA wcale nie zakończono procesu modernizacji AC-4... o ile wersje AC-4M miały zmiany tylko zewnętrzne, to finalnie opracowana karabinek AC-4H, w którym dokonano przede wszystkim całkowitego przekonstruowania układu gazowego. Zastosowano tłok gazowy - usuwając największą bolączkę starych AC-4 czyli problemy z niezawodnością w obliczu zanieczyszczeń polowych. Jednocześnie opracowano odmianę tej broni dostosowaną do amunicji karabinowej (AC-4 strzela amunicją pośrednią) czyli AR-4H.

Oczywiście wymagana była standaryzacja amunicji w ramach sił zbrojnych Federacji Rodecji, a więc karabinek AC-4HM został dostosowany do amunicji pośredniej 6,5 mm x 38, a karabin AR-4HM do amunicji 6,5 mm x 48.

W przypadku karabinka AC-4HM opracowano dwie odmiany - z lufą o długości 368 mm (AC-4HM1) oraz 280 mm (AC-4HM2), a karabin AR-4HM ma długość lufy 508 mm.

Broń można różnie konfigurować montując celowniki optyczne, optoelektroniczne, stosując lekkie dwójnogi i magazynki o dużej pojemności (dwubębnowe). Można też podwiesić granatnik 40 mm.

W przypadku ZFR znaczenie miała też broń na "pelnowymiarowy" nabój karabinowy... bo obrona okrętu może wymagać większego dystansu prowadzenie ognia niż 300 m, jak to mam miejsce w przypadku broni na amunicje pośrednią. Jednocześnie większa masa broni amunicji nie ma tutaj wielkiego znaczenia, bo odmiennie od żołnierzy na lądzie marynarze nie muszą z nią pokonywać dużych odległości i zwykle nie są "objuczeni" ciężkim oporządzeniem, a jeśli nawet to muszą z nim biegać itp.

Dlatego spory procent broni na okrętach stanowią karabiny AR-4HM.

Załogi okrętów (w tym zaokrętowane pododdziały Piechoty Morskiej) muszą być też przygotowane na działania abordażowe, szczególnie dotyczy to jednostek patrolowych, ale i na większych okrętach może być konieczne takie działanie. W takich "akcjach" przydaje się broń do walki z bliska, jedną z najskuteczniejszych broni w takich działaniach jest strzelba. Przy czym ZFR zamówiło strzelbę automatyczną (samopowtarzalną), zasilaną z wymiennych magazynków na 8 lub 20 naboi (bębnowe).

Tutaj warto dodać, że ze względów standaryzacyjnych i podległości - Piechota Morska ZFR używa tej samej broni co reszta personelu ZFR, stąd ważną kwestią stała się broń maszynowa.

W przeciwieństwie do Gwardii Rodecji, gdzie postawiono na "lekki" ręczny karabin maszynowy (LMG-6 na amunicję karabinową), to w ZFR zażądano zarówno nowoczesnego karabinka maszynowego (na amunicję pośrednią), jak i dobrego ręcznego karabinu maszynowego (na amunicję karabinową), o możliwości prowadzenia intensywnego ognia... ale lżejszego od używanego w Gwardii Rodecji karabinu maszynowego MG-9.

Wprowadzono więc dwa typy broni maszynowej czyli MC-9...

... oraz MG-10.

Zamówiono też pewną ilość lekkich i niewielkich karabinków maszynowych MC-8...

... ale one są przeznaczone na okręty - dla grup abordażowych.

Jeżeli chodzi o cięższą broń maszynową to zamówiono tez pewną ilość karabinów maszynowych MMG-4 na amunicję 6,5 mm x 68 - takich samych jakich używa Gwardia Rodecji.

Zarówno do obrony okrętów, jak i do działań piechoty morskiej przydatne są karabiny wyborowe i tutaj zainteresowano się konstrukcją opracowaną dla Sił Specjalnych Dracji czyli do karabinu SR-10. Oczywiście broń dostosowano do amunicji używanej w Rodecji opracowując warianty zarówno do amunicji 6,5 mm x 48, jak i silnej amunicji 6,5 mm x 68.

W przypadku wielkokalibrowego karabinu wyborowego nie zamawiano jakiegoś nowego typu i zadowolono się HSR-7 używanym jeszcze w SZ RB za czasów "Pierwszej Republiki".

Jeżeli chodzi o granatniki używane przez Piechotę Morską to tutaj panuje pełna unifikacja z bronią używaną przez Gwardię Rodecji.

Podobnie jest z moździerzami - Piechota Morska ZFR używa takich samych jak Gwardia Rodecji. To samo dotyczy innych typów lekkiej broni wsparcia... tutaj panuje pełna unifikacja w ramach Sił Zbrojnych Federacji Rodecji.