Taki sposób transkrypcji jest oficjalnie obowiązujący przy zapisie brodryjskich nazw własnych w nandyjskich dokumentach.

Utrwalił się on na tyle mocno w świadomości Nandyjczyków, że jest konsekwentnie stosowany także tam, gdzie ścisła wierność oficjalnym zasadom transkrypcji nie jest wymagana, np. w literaturze, dziennikarstwie czy w podręcznikach do nauki brodryjskiego.

Należy jednak pamiętać, że niektóre brodryjskie nazwy własne - zwłaszcza imiona i nazwiska - funkcjonują już w Nan Di na tyle długo, że zostały poddane głębszej "nandyfikacji" na poziomie pisowni lub nawet gramatyki. Może to prowadzić do sytuacji, w której dwie osoby o identycznych imionach i nazwiskach będą miały w papierach różne dane.

Przykładowo, mamy dwóch mężczyzn nazywających się Aleksander Dostojewski. Jeden z nich dopiero przyjechał do Nan Di i podjął tu pracę, a drugi mieszka w Nan Di od urodzenia, bo jego rodzina sprowadziła się tu dwa pokolenia temu. Ten pierwszy będzie w papierach widniał jako Aljeksandr Dostojevskij (transkrypcja z brodryjskiego Александр Достоевский) a ten drugi - jako Aleksanr Dostojevkud (pisownia imienia i nazwiska zakorzeniona w języku nandyjskim). Co ciekawe, gdy ten pierwszy będzie chciał się po jakimś czasie ubiegać o nandyjskie obywatelstwo, zostanie mu zaproponowane przyjęcie personaliów Aleksanr Dostojevkud.

- Dzięki takiej zmianie, zachowa Pan swoją tożsamość, a Pana personalia będą jednocześnie brzmiały bardziej nandyjsko, swojo - będzie go prawdopodobnie przekonywał urzędnik.

Dlaczego tak? Otóż w Nan Di bardzo powszechne jest udomawianie obcych nazw i przystosowywanie ich do pisowni i gramatyki nandyjskiej. Nie należy się tu doszukiwać żadnych ksenofobicznych zapędów południowego narodu - ot po prostu taka cecha języka i kultury, która przez wieki uczyła się robić "swoje" z "obcego".

Przeglądając nandyjskie słownictwo, zapewne szybko zauważysz, że głoska "w" może być zapisywana w dwojaki sposób:

We współczesnym standardowym języku nandyjskim nie ma żadnej różnicy w wymowie między v a w. Osoby uczące się nandyjskiego muszą po prostu wykuć na pamięć pisownię tej głoski w każdym słowie, w którym się ona pojawia.

Zmorą nandyjskich dzieci są szkolne dyktanda, na których piszą one zdania typu Vattkud wrașistanar Voris e var kāsar isseasvi viș es wet (Odważny kolejarz Borys ze swoim towarzyszem szukają wody w lesie) i mają odejmowane punkty za błędy typu wattkud, vrașistanar, war, wiș czy vet.

Reguły współczesnej nandyjskiej ortografii utrwaliły się w połowie XIX wieku, kiedy to jeszcze istniało rozróżnienie między [v] a [ʋ]. Innymi słowy, Nandyjczycy w tamtych czasach po prostu słyszeli różnicę między v a w.

Na przełomie XIX i XX wieku, głoska [ʋ] zaniknęła jednak całkowicie w dialekcie Wiecznego Miasta oraz południowego Nan Di - została wyparta przez [v]. Z kolei w połowie XX wieku, dialekt Wiecznego Miasta stał się podstawą literackiej odmiany nandyjskiego nauczanej w szkołach w całym kraju oraz używanej w radiu i telewizji. W taki sposób, głoska [ʋ] (w zapisie jako w) w ciągu zaledwie 30-40 lat zaczęła być wymawiana jako [v] przez znaczną większość Nandyjczyków.

Gdy w 1999 roku Nan Di odzyskało niepodległość, u władzy znalazło się całe pokolenie Nandyjczyków, którzy od dzieciństwa byli osłuchani w mediach z literą w wymawianą identycznie jak v i którym od szkolnej ławki wpajano, że głoska [ʋ] jest "wieśniacka", "dziadkowa" i nie ma dla niej miejsca we współczesnej mowie nandyjskiej.

Na początku lat 2000 zaproponowano nawet reformę ortograficzną, której głównym założeniem było pełne wyeliminowanie litery w z języka nandyjskiego i zastąpienie jej literą v. Wśród Nandyjczyków wygrała jednak "szkoła konserwatywna" i ostatecznie do reformy nie doszło.

Głoska [ʋ] nie zanikła jednak całkowicie. Choć standardowy nandyjski już jej nie stosuje, to jednak w Nan Di nadal jest ona używana m.in.: