Sześciu żołnierzy nandyjskich klęczy za barykadą z worków i drutu kolczastego, plecami do widza, twarzami do wroga. Granatowe mundury, stalowe hełmy z żółtym kołem Nan Di, karabiny czterotaktowe z bagnetami. Nad nimi, na postrzępionym drzewcu, flaga Nan Di - niebieska z żółtym kołem, podarta, ale wciąż nad linią ognia.
Nadciąga na nich, prosto na widza, horda bolszewicka. Twarze zwrócone ku nam, czerwone sztandary, widły, kosy i karabiny. Masa, która chce wziąć barykadę ciężarem ciał. W tle - zrujnowane Wieczne Miasto i jego Keisarnoud (daw. Hēdag)  z przestrzeloną kopułą, spowity dymem. Miasto, o które toczy się ta walka.
 
Obraz namalowany w 1921 roku, na miejscu walk, przez uczestnika obrony. Światło przebijające się przez chmury pada na obrońców - nie jako ozdoba, ale jako wybór malarza, który wiedział, po której stronie stał.